Over mij
Dit ben ik.
Ik ben een kei in vallen en opstaan. Zeker in de liefde. Ik heb geoefend in relateren: in dichtbij komen en weer weg bewegen, in mezelf verliezen en mezelf terugvinden. Ik ken de beweging van onverbonden naar verbonden, van afwezig naar aanwezig, van vervormen naar steeds meer mezelf zijn. Ik kan héél goed te veel dragen, te veel voelen, te veel geven – en ook helemaal niet luisteren naar wat er eigenlijk in mij leeft.
En ja, ik ben ook licht en liefde. Ik ben mens, met kwetsuren. Ik ben moeder, dochter, zus, vrouw. Ik ben jou en jij bent mij. Ik ben ziener, weter, leraar, en net zo goed blind, onwetend en leerling. Ik ben liefde die stroomt. Ik ben vol-ledig mij.
Laat je liefhebben
Ik heb geleerd hoe je jezelf kunt vervormen in een relatie. Hoe je je aanpast, afstemt, gaat dragen – omdat je zo graag wilt dat het stroomt, dat het klopt, dat de liefde blijft. Ik weet hoe het is om degene te zijn die de verbinding draagt, die voelt, opent en initieert. En ik weet ook hoe eenzaam dat kan worden.
Mijn scheiding heeft me daarin alles laten zien: waar ik mezelf verloor, waar ik bleef geven terwijl het te veel werd, waar ik hoopte dat de ander me zou ontmoeten terwijl ik mezelf eigenlijk niet volledig ontving. Tegelijk heb ik geleerd hoe je dat loslaat. Hoe je stopt met dragen wat niet van jou is en hoe je jezelf weer opent voor liefde die wél stroomt.
Mijn echte opening begon niet in mijn hoofd, maar in mijn lichaam, toen ik begon met dansen. Daar brak iets open. Ik kwam weer in contact met mijn voelen, mijn verlangen en mijn levensenergie. Ik ontdekte dat ik niet alles hoef te dragen, dat ik mag bewegen, ontvangen en gevoeld worden.
Mijn pad begon niet alleen in de liefde, maar ook in het begrijpen van de mens. Na drie jaar Bouwkunde koos ik voor Psychologie, omdat ik voelde dat daar mijn echte interesse lag. Tijdens mijn studie en de jaren daarna begon er iets te verschuiven: ik wilde niet alleen begrijpen, maar ook ervaren en voelen. In Sri Lanka, ver weg van alles wat vertrouwd was, kwam ik voor het eerst echt in contact met stilte, met meditatie en met de helende kracht van de natuur. In Australië verdiepte dat zich verder en opende zich een andere laag — een gevoel van verbondenheid met iets groters, een weten dat niet uit mijn hoofd kwam, maar ergens dieper vandaan.
De zee en ik… leren ontvangen
Maar misschien wel de diepste les in overgave kwam eerder, op zee. Jarenlang zeilde ik over de Middellandse Zee met mijn toenmalige partner Bob. Op een nacht, alleen met de wind, de golven en een eindeloze sterrenhemel, voelde ik hoe groot het leven eigenlijk is – en hoe weinig controle ik werkelijk heb. Ik ontdekte hoe spannend het voor mij was om me echt over te geven – aan het leven, aan de liefde, aan de stroming van het moment. Iets in mij gaf het op. Niet vanuit opgeven, maar vanuit overgave. Ik liet me dragen. Door de zee, door het moment, door iets groters dan ikzelf. En daar ervaarde ik: liefde is er al. Je hoeft het niet te maken, niet te verdienen, alleen toe te laten.
Wat ik nu doe met stellen, komt hieruit voort. Ik voel en zie snel wat er speelt tussen twee mensen: waar zij te veel draagt, waar hij zich terugtrekt of twijfelt, waar de liefde er nog is maar niet meer stroomt. En ik weet: dit is niet het einde, dit is een ingang. Een ingang naar meer verbinding, meer waarheid en meer liefde – liefde die niet gedragen hoeft te worden, maar vanzelf beweegt.
Dit is mijn uitnodiging aan jullie: laat je liefhebben. Niet door nog harder te werken in je relatie, maar door zachter te worden, eerlijker en meer aanwezig. Zodat je niet langer alleen draagt, maar samen gaat bewegen.
De spiegels van het leven
Mijn dochters, Saar en Maja, zijn mijn grootste spiegels. Ze laten me zien waar ik nog niet helemaal kan ontvangen, waar oude pijn me tegenhoudt en waar ik liefde soms nog afwijs zonder het door te hebben. In hoe zij me nodig hebben, word ik telkens opnieuw uitgenodigd om zachter te worden en aanwezig te blijven bij mezelf.
Ze herinneren mij eraan om te voelen, verantwoordelijkheid te nemen voor mijn binnenwereld en mezelf te geven wat ik misschien ooit gemist heb. En steeds opnieuw kies ik ervoor om niet dicht te gaan, maar te openen. Om me te laten liefhebben – door mezelf, door hen, door mijn geliefden en door het leven.
Wat mij het meest raakt in mijn werk, is het moment waarop iemand weer gaat voelen. Wanneer de spanning zakt, wanneer er weer contact ontstaat – met zichzelf en met de ander. Ik zie het gebeuren tussen stellen: dat ze elkaar weer aankijken, dat er iets verzacht, dat er weer beweging komt.
Mijn werk gaat niet over harder je best doen, maar over weer leren voelen, ontvangen en aanwezig zijn. Zodat liefde niet iets is wat je moet maken, maar iets wat weer kan stromen tussen jullie. Waaraan je je overgeeft.
Dit is mijn uitnodiging aan jou – aan jullie: laat je liefhebben. Juist daar waar het spannend is, waar je normaal sluit of gaat dragen. Laat jezelf zichtbaar zijn.
Laat je liefhebben, dragen, door jezelf, door je partner, door het leven. Je hoeft het niet alleen te doen. Misschien begint het daar: niet in harder werken, maar in toelaten dat er al liefde is.
Ik ben geboren in 1981 en woon deels samen met Saar (2016) en Maja (2018), in de zachte omarming van het leven.
